®Amasya dan esen meltem yelleri
®Dağlar, dağlar; benim için kim ağlar
®Gezi yazıları (Akdağ gezisi)
®İYİ ADAMLAR İYİ ATLARA Binip gittiler

®SANCI NEDİR BİLİRMİSİN

®Şehidim sana ağlamayacağım

®Aşka dair Sitemdir ("Şaşıracaksın,)

®PEKİ BEN SENİ, SEVDİM Mİ

 “İyi Adamlar iyi atlara bindiler ve gittiler “

Evet iyi insanlar iyi atlara bindiler ve gittiler geriye; iyi at bulamayıp kötü Atı da kendine yakıştıramayan  iyi insanlar, kötü ata binip gitmeye çalışan iyi insanlar, kötü atla gitmeye çalışan kötü insanlar kötü at dahi bulamayan kötü insanlar kaldı

İyi at bulup giden insanlar şanslıydı onlar; Küheylan kişnemeleri, kılıç kıvılcımları, barut kokuları, nal sesleri, kanlı ayaklarıyla koşanların ayak sesleri, delilikten öte gayret haykırışları, zafer çığlıkları, ölüm ve ızdırap feryatları arasında o ışınlanma çizgisini boyut değiştirerek geçip gittiler...

Geride bu hengamede kendisi yerine iyi atını gönderen iyi insanlar kaldı... o iyi insanlar geride kalmanın utancını günün o saati, o anı geldiğinde  her gün yaşadılar. Onlar talihsizdiler, burada kötü insanların arasında yaşamak zorundaydılar. Sayıları da azdı, gün geçtikçe de azalıyordu. Kötüler akşam güneşinin üstüne Gece düşer gibi çoğalıyorlardı. Onlar gece karanlığı üstüne tanyeri ışığı gibi çoğalmak,  bu günleri yaşamak için çok mücadele ettiler. Ama sayıları bu mücadelelerde azaldı ve dünya kötü insanlara kaldı.

İyi insanlar kötülerle her zaman mücadele ederler. Bu olay dünyada insan nesli var oldukça devam edecektir.

Bu iyi insanlar kimler, neden iyi ata binerler, neden iyi insanlar iyi atlarla gıpta edilen bir yere giderlerde geride kalanlar üzülür.

Düşünün  biraz, hayal kurun;

Bir savaşa giriyorsunuz, elinizde silahınız! Yada durun biraz! Çanakkaledesiniz! mevzide yada siperdesiniz vatanınız uğruna dininiz uğruna, milletiniz  uğruna savaşıyorsunuz, komutanınız Mustafa Kemal be görüyorsunuz sizden bir önceki siperden çıkıp düşmana saldıran arkadaşınız şehit oluyor. Daha dün akşam onunla karavanada tozlar içerisinde kuru ekmek paylaşmıştınız gözünüzün önünde dilinde kelamı kadim “gözlerinizin önünde düşüyor yere kanlar içinde”! Yeni bir emirle sağınızdan solunuzdan arkadaşlarınız sizin olduğunuz siperden ileriye doğru fırlıyorlar sizde fırlayacaksınız “biliyorsunuz” biraz sonra “sen de vurulup düşeceksin” ve senden sonrakine sıra gelecek. Ve eğer düşersen ne vatanın bekasını ne milletin sefasını nede dinin devamını göreceksin.

Ne anana ne babana nede evladına bir daha sarılamayacaksın, o ellerden sakındığın biricik sevdiğine eller hor davranacak kısaca ellere kalacak, o çok özlediğin tarhana çorbasını bir daha içemeyeceksin, arkadaşlarınla düğünlere gidip halay çekemeyeceksin, ya kısaca uğruna savaştığın tüm değerlerden yoksunsun birisi hariç oda inandığın dinin sana verdiği “şehadet” rütbesi.

İşte bizim iyi insanlarımız onlardı. I. Dünya savaşının  her cephesinde ve bu savaşın en vicdansız, acımasız geçtiği çanakkalenin her bölümünde, Büyük istiklal mücadelesinde bu “iyi  insanlar iyi atlara bindiler ve gittiler”  neden biliyomusun bizlere şu yaşadığımız güzel hayatı bıraktılar. Peki bizler bu insanların kıymetini biliyormuyuz... sakın haaa yalan bir fatihayı bile çok görüyoruz... hadi oku bakıymmm. El fatiha

MUSTAFA KEMAL  çanakkale savaşlarını anlatırken şöyle diyor “ bir önceki siperden çıkanların yere düştüğünü görerek bir sonra siperden çıkacaklar onların yerini alıyordu, bilenler ezbere kur’an okuyor bilmeyenler ellerinde mushaflar okuyarak ilerliyorlardı” ve Conkbayırında yine MUSTAFA KEMAL askerlerine “ben size taarruzu değil ölmeyi emrediyorum”  diyerek ricat eden askerleri düşmana hücuma kaldırmış ve savaşın kaderini değiştirmiştir bu konuyu sonraki yazılarımda liderlik bölümünde işleyeceğim

Aslında ben dünyadan örnekler vererek yazıya devam etmek istiyorum ama  beni öncelikle kendi tarihim ilgilendirir bu sebeple kendi tarihimize devam edelim daha sonra dünyadan örneklerde vereceğim.

İyi insanları; düşünün çevrenizde gördüğünüz çıkarınız gereği iyi veya kötü diye sınıflandırdığınız insanları düşünmeyin, kim sizin tavuğunuza kış derse kötüdür, demezde birde sizin tavuğunuza yem verirse ondan iyisi yoktur, bu şekilde değerlendirmeyin o sadece sizin iyi insanınızdır. Benim değil başkasının da değil birine iyi ötekisine kötü olabilir.

Gelin biz ortak paydamızdan yola çıkarak, kimsenin kötü diyemeyeceği iyi insanlardan bahsedelim, yukarıda bahsettim ya; kim kötü diyebilir o insanlara, beni birazcık olsun anladın değil mi.

Şu devir da kaç insan başkaları için kendisine ait bütün değerlerden vazgeçer, kaç kişi kendi yaşamayacağı güzel hayat için kendi canını verir. Var değil mi Kıbrıs ta,  doğuda “MEHMETCİKLERİMİZ,  POLİSLERİMİZ”  Hala can veriyor. Askerlerimiz ve polislerimiz hala bu uğurlarda görev yapıyor, normal vatandaşlarımız arasında da var elbet bu uğurda gözünü kırpmadan can verecekler, işte bunlar kalan iyi insanlar, dedik ya başkaları uğruna her şeyini verenlerdir iyi insanlar.

Ama sayıları gittikçe azalıyor dünya düzeni eritiyor iyi insanları biz iyi insanların çoğunu  1910 dan 1923 e kadar süren savaşlar da kaybettik. Kalan iyi insanlarda bize yepyeni bir devlet kurdular ama sayıları azdı. Çoğaldılar çoğalmasına ama kötü insanlar hiç azalmadan devam ettiler. Çünkü onların başkaları için verebilecekleri hiçbir şeyleri yoktu. Koskoca bir millet aradığı lideri bulup  özgürlüğü için mücadele ederken bile onlar  rahatlarını bozmadılar. İyi insanlar zaferi kazanıp yeni devleti kurunca onlar aynen yaşamaya devam ettiler olan giden iyi insanların geride kalan yakınlarına ve o yıllar süren mücadelelerden kimi yaralı gazi kimi yarasız gazi olarak “atsız kalıp gidemeyen iyi insanlar”a oldu gene mücadele etmeleri gerekti çünkü onların sayısı azalmış kötülerin sayısı çoğalmıştı.

Bu gün iyi insanlar hala başkaları uğruna hatta bu kötü insanlar uğruna bile her şeylerini feda ediyorlar.

 O  kötü insanlarsa  zevki sefalarda yaşayıp bu memleketi sömürüyorlar. Bu kötü insanlardan hesap sormak için; iyi insanların bir lidere ihtiyacı var. Yoksa sayıları çok azalacak... cokkkk